• بازديدها: 718

استاد کیومرث قصری(1320-ش)


آنکه    داده    رونق   ها    ،    گلشن    معانی     را
با     حدیقه     کرد     آغاز   ،    کار    باغبانی    را
گلشنی    که    سلطانی  ،   با   حدیقه   کرد   آغاز
تا    ابد    نخواهد    دید   ،     آفت     خزانی     را
از    حدیقه    ی    اوّل    تا    حدیقه   ی    سادس
گرد   کرده    از    اشعار   ،    جُنگی   آسمانی   را
جنگی    آسمانی     از     شعر     شاعران     کُرد
تا    زداید    از    کُردان   ،    ننگ   بی   زبانی   را
شعر  این  همه  شاعر ،  جمع  کردن  آسان نیست
بارها    شنید    و   دید  ،   اخم   ولن   ترانی   را
شعر  و  شاعری  را  خود ،  از  بدیعه  گویان  است
کسب   کرده    از   حافظ  ،  طبع   او   روانی   را
در  سخنوری  هم  نیز ،  ناطقی  زبر دست  است
بُرده   از   سخنگویان  ،   گوی   خوش   بیانی   را
این  ادیب  با  تدبیر  ،   در   ره   سخن   شد   پیر
زآنکه   صرف   این   ره   کرد   گوهر   جوانی   را
چون  خدای  دانا  دید ،  باشد  او هم  از   خاصان
در   بَنان    او    بنهاد  ،   کلک   دُرّ   فشانی    را
تا    چو    خیل    غواصان    آورد    به      آسانی
از  یم   سخن   بیرون  ،   لوء   لوء    معانی    را
عالمانه    آثارش  ،   از   شماره    بیرون    است
در   غزل   نمی   گنجد   تا   دهم     نشانی   را
باقیات    سلطانی  ،   باقیات   جاویدی    است
گر چه  خود  بقایی  نیست  این  جهان   فانی  را
هر  که   را   خدا   خواهد  عمر  جاودان  بخشد
بخشد   این  چنین  بر  او  ،  عمر    جاودانی  را
شرح شأن «سلطانی» در توان «قصری» نیست
جاهلان    کنند    انکار     عجز   و    ناتوانی   را